ถ้าถามว่ามันคืออะไร คำตอบที่ได้มันก็มีนะแต่พอตอบออกมาแล้วในใจก็จะคิดว่า...เฮ้ย...ที่ตอบไปนั้นมันจริงหรือเปล่า....มันจะใช่แน่เหรอ...ความไม่แน่ใจที่เกิดขึ้นเวลาถูกถามและต้องตอบ มันเป็นเพราะว่าเราเป็นคนที่ไม่เคยมีความรัก ไม่เคยมีความรู้สึกยินดีที่มีความรัก

แต่ทำไม บางทีถึงได้รู้จักความเจ็บปวดเวลาที่บางคนหันหลังให้และทำท่าคล้ายจะปฏิเสธ ปฏิเสธความรู้สึกของเราที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเคยส่งออกไปบ้างไหม

บางครั้งแค่ได้นั่งใกล้ ใจก็เย็นคล้ายพบแล้วตำแหน่งแห่งที่ ที่ทำให้ใจสงบ ตำแหน่งแห่งที่ ที่สามารถไว้วางใจลงได้โดยไม่ต้องกลัวว่าใจจะถูกทำร้าย

แต่ในอีกเวลาหนึ่ง แค่ได้นั่งใกล้ กลับมีความร้อนรุ่ม อึดอัด ไม่เข้าใจ ทุรนร้อน จนอยากหนีไกลไปให้ห่าง ตำแหน่งแห่งที่เคยเย็นรื่นชื่นใจก็สามารถกลายเป็นเหมือนทะเลทรายไร้แล้งไปได้เหมือนกัน

และทั้งหมดนั้นก็เป็นความรู้สึกที่มีให้กับคนที่คิดอยู่เสมอว่านั่นน่ะเพื่อนเรานะ

คืนหนึ่ง

"ไม่ทันเวลาหอปิดหรอก ไปนอนหอชั้นเถอะ"

"ฮื่อ ขอบใจ"
.
.
.
"เดี๋ยวไปห้องน้ำก่อนนะ อาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันก่อน แกจะไปด้วยกันไหม"

"ไป เดี๋ยวล้างหน้าล้างเท้าก่อนค่อยมานอน พรุ่งนี้เช้าเข้าหอได้ค่อยอาบน้ำแปรงฟันไปเรียน...ไม่ว่ากันนะที่ไม่ได้อาบน้ำก่อนนอน"

พอพูดจบ มันก็หัวเราะ แล้วบอกว่าไม่เป็นไร แล้วบอกว่าให้ขึ้นเตียงนอนไปก่อนลยไม่ต้องรอลากันก่อนเข้านอน ฟังมันว่าแล้วก็ได้แต่ร้องด่ามันออกไปว่าจะบ้าเหรอ....ทำกันเหมือนเด็ก ๆ ที่ต้องมาลาพ่อแม่ให้จูบแก้มก่อนเข้านอนไปได้

เตียงเดี่ยวตั้งชิดติดฝาห้อง เราก็ปีนขึ้นไปนอนชิดฝาด้านใน คิดแค่ว่าคนที่กำลังอาบน้ำยังไม่เข้ามาจะได้ขึ้นเตียงได้ง่าย ๆ ไม่ต้องก้าวข้ามตัวกันไปมาให้ลำบาก - - ลืมไปว่าคนคนนั้นน่ะ ไม่ค่อยชอบริมเตียงด้านนอกเท่าไหร่...นอนริม ๆ แล้วชวนให้ร่วงว่ะ...มันเคยบอกอย่างนั้นคราวหนึ่ง

ตอนที่เพื่อนเดินกลับเข้ามาในห้อง เดินไปเดินมาแต่งตัว หยิบจับจัดเตรียมหนังสือสมุดที่จะเอาไปเรียนพรุ่งนี้อยู่นั้น เราเองก็ยังไม่ทันได้หลับ ถึงจะรู้สึกเพลีย ๆ แต่ความรู้สึกแปลกที่แปลกกลิ่นก็ทำให้นอนหลับได้ค่อนข้างลำบาก

ครู่หนึ่งก็รู้สึกได้ว่ามีคนมายืนอยู่เงียบ ๆ ที่ข้างเตียง มองเราที่นอนหลับตาอยู่นิ่ง ๆ เหมือนจะประเมินก่อนจะทรุดนั่งลงตรงของเตียง มันช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดที่แม้ว่าจะไม่ได้ลืมตาแต่ก็รู้สึกเหมือนว่าจะมองเห็น ไม่ได้ลืมตา แต่รู้สึกว่ามีเงาของร่างหนึ่งมาทาบทับตัวอยู่ และไม่มีสัมผัสใดจากร่างกาย แต่กลับรู้สึกราวกับว่าเงาของร่างนั้นช่างหนาหนักและกำลังทาบทับตัวเองอยู่ - - แปลกที่รู้สึกอึดอัดแต่กลับมีความพอใจแผ่ซ่านเคลือบเป็นชั้นบาง ๆ ห่อหุ้มหัวใจที่เต้นแรงเอาไว้ให้อบอุ่นอีกชั้นหนึ่ง

"อ้าว โทษทีที่ทำให้ตื่น" มันขอโทษเบา ๆ เมื่อเห็นเราค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่ง

"เปล่าหรอก พอดีคิดอะไรอยู่น่ะ พอเตียงยวบลงก็เลยลุกขึ้น...เปลี่ยนที่กันไหม...แกเข้ามานอนข้างในเถอะ"

มันโบกมือแทนการบอกว่าไม่เป็นไร ล้มตัวลงนอนตะแคงข้างหันหลังให้แล้วพูดว่า "นอนเหอะ...ดึกแล้ว"

โคมไฟที่ใช้อ่านหนังสือที่เปิดทิ้งเอาไว้แล้วถูกเจ้าของห้องคนที่กลัวความมืดสุดชีวิต...บิดโคมไฟให้แสงสาดไปกระทบฝาผนังห้อง ทำให้ห้องไม่มืดก็จริง แต่แสงไฟก็ไม่ได้สว่างมากพอที่จะทำให้มองเห็นอะไรได้ชัดเจนนัก...เรามองเสี้ยวหน้าที่มองเห็นอย่างสลัวรางของคนที่เพิ่งล้มตัวลงนอนไปแล้วก่อนจะค่อย ๆ เอนร่างลงนอนตาม

เกือบชั่วโมง...ยังไม่สามารถหลับตาลงได้ แล้วก็เผลอสูดลมหายใจเอากลิ่นแป้งสดชื่น ๆ ของคนเพิ่งจะอาบน้ำมาเข้าไปเต็ม ๆ ปอดก่อนจะถอนใจออกมาเสียงดังยาว

"ยังไม่นอนอีกเหรอแก..."

เสียงถามแผ่ว ๆ ดังขึ้นจากเจ้าของเสี้ยงหน้าที่นอนหันข้างตะแคงท่าเดียวมาตลอดตั้งแต่ล้มตัวลงนอน ทำให้เราถึงกับสะดุ้งอย่างแรงเพราะตกใจ และมันคงสะเทือนแรงจนมันรู้สึกได้เพราะมันหัวเราะออกมาเบา ๆ ...คงดีใจที่ทำให้คนฟอร์มมากอย่างเราเกิดอาการหลุด ๆ ออกมาได้บ้าง

"แล้วแกล่ะ..." ถามมันกลับคืนไปบ้าง

"ก็รอแกหลับก่อนไง" มันตอบกลับมาแล้วก็เงียบไป ครู่ใหญ่ถึงได้พูดออกมาเบา ๆ ว่า "กลัวตกง่ะ"

ฟังมันพูดแล้วเราก็หัวเราะ...

เตียงเดี่ยว คนหนึ่งนอนหงายตัวชิดติดฝาเหลือที่พอให้อีกคนขึ้นมานอนด้วยได้แบบถึงแคบไปหน่อยแต่ก็แคแขนเบียดกันเท่านั้น แต่สำหรับคนไม่ชอบนอนขอบ...ถึงจะตะแคงข้างถอยเข้ามาจนหลังเบียดติดท่อนแขนคนนอนติดฝา ที่ด้านหน้าก็ไม่มากพอที่จะทำให้นอนหลับลงได้อย่างสบายใจ

"ก็บอกให้แลกที่แต่แรกก็ไม่เอาเองนี่นะ"....ว่าให้มัน...เสียงยังติดจะขำ ๆ ไม่ยอมเลิก...."ถ้าไม่อยากจะเปลี่ยนที่...งั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน...."

เราพลิกตัวมานอนตะแคงบ้าง เขยิบจนหลังพิงฝา แขนข้างหนึ่งโอบผ่านลำตัวเอามือไปรวบหัวไหล่ อีกข้างสอดลงไปใต้ลำตัวคว้าเอวเอาไว้ก่อนดึงมันให้เลื่อนเข้ามานอนใกล้ ๆ ชนิดที่หลังแนบกับอก แล้วก็โอบมันเอาไว้แบบนั้นไม่ยอมปล่อย

"นอนเถอะ...ไม่ต้องกลัวตก..."

แล้วคนที่นอนตัวแข็งเพราะคงจะตกใจที่อยู่ดี ๆ ก็ถูกดึงเข้าไปกอดก็ผ่อนร่างหายเกร็งแล้วก็พิงหลังเข้าหาแบบเต็ม ๆ ไม่ขืนตัวเอาไว้อีก พเรารู้สึกอย่างนั้นก็เลยดึงร่างมันให้กระเถิบเข้ามาชิดเสียยิ่งกว่าชิด หลับตาลงก่อนกระซิบแกมสั่งเบา ๆ ที่ข้างหูของมันว่า

"ดึกจะตายชัก...นอนได้แล้ว"

แล้วคนไม่ค่อยชอบนอนขอบเพราะกลัวตกเตียงกับคนหลับยากเพราะแปลกที่ก็พากันนอนหลับสนิทไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ....

- จบ -